Metí la llave na pesllera y abrí. Empuxé la puerta. Dende'l salón llegaba'l ruíu inconfundible d'un partíu de fútbol. Entré. Manolo taba arrepanchigáu nel sillón colos pies enriba la mesa. El pantalón desabrocháu. Na mano, un paquete cacagüeses. Al llau, la cerveza. "Otra vez llegues tarde, querida". "La clase allargóse un poco más". "Anda, caliéntame la cena que yá pasó'l descansu. Estos mamones del Madrid nun-y meten un gol nin al lluceru l'alba". Entré nel dormitoriu y d'un caxón saqué la cartera. Volví a la entrada y prendí la lluz. "¿A ónde vas agora?". "A baxar la basura, amor", dixi garrando la maleta y abriendo la puerta. Mientres baxaba selemente la escalera, paecióme sentir que'l Madrid acababa de meter un gol.
Vicente García Oliva.
Xixón, 1944.
Toi nel salón echáu viendo'l partíu del Madrid. Tán fechos unos inútiles. Si siguen asina, van perder. Siento un ruíu na puerta. A ver si son los vecinos qu'entren en casa, y non la pesada de mio muyer. Ábrese la puerta. "¡Mierda, ye ella!"-pienso- "colo agustín que taba equí echáu". Y pa encima llega tarde. "Otra vez llegues tarde, querida". "La clase allargóse un poco más". Agora que ta polo menos que me faiga la cena y nun fastidie lo que queda del partíu. "Anda, caliéntame la cena". Nun fai casu y va pal dormitoriu. Diz que va sacar la basura. Polo menos agora nun molesta. Asina que voi beber la cervecina, acabar los cacagüeses y ver finar el partíu. "¡Gol", grito xusto depués de que marchara.
(Francisco Hernández Iglesias, 4ºD)
